Je bent een engel!

“Houd de onderlinge liefde in stand
en houd de gastvrijheid in ere,
want zo hebben sommigen
zonder het te weten
engelen ontvangen.”
(Hebreeën 13:1-2)

Ik zou u zo graag met deze Geandewei een bemoediging door de brievenbus willen schuiven. Het zijn donkere tijden, dat vind ik ook. Maar achteraf gezien is er vaak juist dan een engel die me geholpen heeft. Begrijp me goed, dat hoeft geen engel met vleugels op z’n rug en een en een stralenkrans om z’n hoofd te zijn. Ze staan ze op plaatjes en dat is mooi om naar te kijken. Ik bedoel een echte engel, en die zien er soms een verrassend alledaags uiterlijk, met gewoon een trui op een spijkerbroek en een oude jas erover. Dat is voor de meeste engelen goed genoeg. De vraag is vooral of je in hen een engel ziet? En meer nog: of u in hem of haar een engel wilt zien?

Ik vertel u drie verhalen uit Sierra Leone. Daar ligt nu eenmaal mijn hart en daar zal het wel altijd blijven ook. De wereld is groter dan ons koude kikkerland. Goed, in Sierra Leone ging ik op reis van het ene district naar het andere en tussendoor was daar een paspoortcontrole.
En als u wel eens in Afrika bent geweest, dan weet u: een paspoortcontrole daar schiet nooit op. M’n paspoort klopte niet, vonden ze. En daar stond ik. Wilden ze dat ik er wat geld bij inschoof? Wilden ze gewoon moeilijk doen? Of was er echt iets loos? Ik weet het nog steeds niet, maar na lang wachten was het opeens opgelost. Er kwam een bus met een voetbalteam bij de grenspost aan. De leider van het team zag mij staan, praatte met de beambten en ik mocht verder reizen. Een engel!

Nog een keer in Sierra, nog een keer voetbal, maar nu in het stadion. Dat vind ik altijd mooi! Maar toen ik met m’n telefoon een plaatje wilde schieten was ie weg. Ik zocht in jas, tas en broekzak, maar hij was weg! Thuis ben je hulpeloos zonder zo’n ding, in het buitenland al helemaal. En hoe vindt je een zakkenroller in een volgeladen voetbalstadion? Maar het lukte ze, tot ieders verbazing. Het geld dat ik er voor de zekerheid in had gestopt, was eruit gehaald, maar verder was het alsof er een engel van boven mee had gekeken toen het gebeurde.

Op de terugweg naar Nederland was ie er weer. Met m’n paspoort was blijkbaar echt iets aan de hand, want ik mocht weer niet door de douane. Of was het omdat ik de enige westerling was? In elk geval: ik moest in totaal drie uur wachten en was bang dat het vliegtuig zonder mij de lucht inging. Ten einde raad belde ik de mensen die me naar het vliegveld hadden gebracht dat ze mij maar weer beter op konden halen. Ik had weinig zin om op een bankje in de vertrekhal de nacht door te brengen. Maar op weg naar de uitgang hoorde ik mijn naam, keurig gespeld in telefoonalfabet. ‘She is not arrived’ zeiden ze. Dat ik dat toevallig moest horen! Ik meldde me, kreeg hulp van een beambte die voor mij ruzie ging maken en uiteindelijk mocht nog mee. Overstuur in het vliegtuig aangekomen ging daar de deur meteen dicht voor vertrek. De stewardess kwam dadelijk aan met wat water om me gerust te stellen. Hoeveel engeltjes waren er vandaag op mijn pad?

Dit zijn zomaar wat voorbeelden van hoe het gaan kan. Toen het me in Sierra overkwam, was ik alleen maar gespannen en overstuur. Later zag ik pas die helpende hand van boven. En dat is wat ik met u delen wil. Kijk ook in deze tijd van corona, lockdown, avondklok en anderhalve meter afstand steeds naar de mensen op uw pad. Er lopen ongetwijfeld engelen tussen. Later zult u zich herinneren wie dat waren, nu ziet u het nog niet. Maar sta er wel voor open. De hemel is ons niet vergeten. Houd dus moed en heb lief!

Geesje Loer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.