Voorwoord juni 2020

De regenboog

Natuurlijk was ik best een beetje trots toen de kerkenraad op de laatste vergadering voor de corona-crisis besloot dat op 21 juni (daags na de Roze Zaterdag in Leeuwarden) de regenboogvlag zou worden gehesen bij onze kerkgebouwen. Inmiddels gaat die roze zaterdag niet door, maar regenboogvieringen worden her en der in de provincie waarschijnlijk wel gehouden. Nergens past dat symbool immers beter dan bij de kerk en dat zeker in deze tijd.

In de bijbel is de regenboog in de eerste plaats een teken van hoop. U kent wellicht het oude verhaal van Noach met de dieren in de Ark. Maanden lang dreven ze met elkaar op het water van de grote vloed. Op het laatst liet Noach zo nu en dan een vogel uit om te zien of er al ergens ruimte om te leven was. En pas na een jaar zette hij zelf met z’n familie en de dieren weer z’n voeten op de aarde. Wat een desolaat gezicht zal dat geweest zijn: huizen, bomen en akkers – als ze er nog stonden – waren onder een dikke laag slik verborgen. Maar er was weer leven. Er was weer toekomst en ruimte. En God zette een boog in de wolken als teken dat het zo nooit meer mocht gaan. Er is hoop. En dat is er nog steeds, telkens wanneer we na de regen die boog weer zien aan de hemel.

Behalve een teken van hoop is de regenboog inmiddels ook een teken van diversiteit. Al jaren is ze met trots het vaandel van de homo-emancipatie. Elke kleur mag er zijn, zeggen ze? Dan ook de onze! Mannetje aan vrouwtje gingen de dieren twee aan twee de ark in om het voortbestaan van hun soort te garanderen, maar zonder een enkel ander koppeltje daartussen zou het er een saaie boel zijn geweest. Wij horen erbij! En als vanzelf geldt dat niet alleen voor homo’s maar voor alle mensen die anders zijn.

En dat zijn er nogal wat. Heel veel mensen voelen zich met regelmaat buiten het geheel staan omdat ze net niet voldoen aan de verwachtingen die de meerderheid van hen heeft. Maar voor de grootste gemene deler is de wereld niet geschapen. Niet voor niets moest van elke soort een koppeltje mee: pas in z’n verscheidenheid is de wereld wat de wereld moet zijn. Als dat geldt voor het dierenrijk, dan voor ons mensen toch helemaal.

En daarmee kom ik op de derde betekenis van de regenboog: de verbinding. Niet alleen legt de boog een verbinding tussen twee werelden. In het verhaal zijn dat de wereld van God en die van de mensen. Hij heeft zich met ons verbonden en vernieuwt dat verbond iedere keer wanneer die boog weer verschijnt. Hemel en aarde zijn zo verbonden, maar dat niet alleen: ook wij met elkaar. De kleuren naast elkaar vormen samen immers één ondeelbaar geheel. Geen kleur kan gemist uit het geheel. En juist samen maken ze de boog tot wat ie is. Gemakkelijk is dat niet altijd. Wat zullen al die verschillende dieren, in de ark opeengepakt, geloerd en gejaagd hebben op elkaar. Maar een effen gele of rode boog is geen gezicht. Alleen samen bouwen we gemeenschap.

Dat laatste is denk ik wat we na deze crisis nodig hebben met elkaar. Tijdens de crisis hebben we vooral behoefte aan hoop: het komt goed. En we hebben behoefte aan steun: de hemel laat ons niet alleen. Velen hebben ook juist nu behoefte om in de beklemming van de lock-down zichzelf (en dus anders) te mogen zijn. Maar als we straks weer vrij kunnen bewegen hebben we vooral elkaar weer nodig. We hebben boodschap aan elkaar. We kunnen leren van elkaar. En samen houden we elkaar in evenwicht.

Die vlag straks bij de kerk nodigt daartoe uit: alle kleuren zichtbaar en toch samen één, het licht van de Schepper in een feestelijk prisma tentoon gespreid.

Houd moed, heb lief!
ds. Riemer Praamsma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.